Vandaag is alweer de een na laatste dag in de US of A. We vertrekken vandaag vanaf Middletown naar de hoofdstad, Washington D.C. De dag begint grijs. Dikke wolken hebben zich samengepakt boven ons hotel. Naar mate we meer in de buurt van D.C. komen klaart het gelukkig ook op. Omdat de rit vrij kort is komen we veels te vroeg aan bij het hotel. Hier blijkt dat we nog niet kunnen inchecken, dus bedenken we wat we allemaal kunnen doen. Ik wist toevallig dat de plaatselijke honkbalpleog, de Nationals, thuis speelt tegen een van de beste teams van de MLB, de Philadelphia Phillies. Aangezien het slechts 8 minuten met de metro duurt om naar het stadion te gaan besluiten we om te kijken of er nog kaartjes zijn. En ja hoor, er zijn nog twee kaartjes over op prachtige plaatsen achter de thuisdugout. Sanne en Marjolein gaan toch liever iets anders doen, dus mijn vader en ik gaan, enigszins geemotioneerd, het mooie nieuwe stadion van de Nats binnen. Na allebei een pet te hebben gekocht, worden we ondergedompeld in de wereld van het Amerikaanse professionele honkbal. Overal waar je kijkt zie je standjes met kleding, petten, eten (voor iedereen wat: kosher, glutenvrij en broodjes hartverzakking). Na even rond te hebben gestruind gaan we naar de plekken. De wedstrijd begint al snel met het zingen van het volkslied, gevolgd door een hoop vuurwerk (altijd leuk!). De eerste pitch die gegooid wordt door een of ander prominend iemand. Helaas is het een wild pitch, wat volgens sommige honkbalbijgelovigen slecht nieuws betekend voor de wedstrijd. De weergoden waren blijkbaar op de hoogte van dit feit, want wat een prachtige dag met 30 graden was, veranderde al snel in een, toch nog lekkere 20 graden, en een hele vieze miezerregen. Maar, the game goes on. In de tweede inning komt topslagman van de Phillies Ryan Howard aan slag. Hij mag gratis door naar het eerste honk, omdat hij vol door een fastball in zijn ribben wordt geraakt. De slagman erna slaat vervolgens een bal, waardoor Howard vol moet sliden op het tweede honk. Jammergenoeg komt hij verkeerd op het honk en moet hij de wedstrijd geblesseerd verlaten. Gelukkig voor de Phillies loopt de rest van de wedstrijd wel goed. Ze komen op een 4-2 voorsprong en lijken op een makkelijke overwinning af te stomen. En toen was daar Adam Dunn. De powerhitter van de Nats (binnenkort Yankees) kijkt eerst even rustig naar de eerste bal en vervolgens mept hij de bal vol tegen de foulpole aan voor een homerun. Wedstrijd gelijk en ook na negen innings nog gelijk. Dus krijgen we een toegift. In de tweede helft van de 10e inning komt Nyjer Morgan op het 3e honk, met twee uit. Aan slag is Zimmerman, na Dunn de grote man van de Nats. Hij had de dag ervoor al een wedstrijdwinnende homerun geslagen en deze wedstrijd deed hij het ook zeer goed. En hij doet wat niemand verwachte... Hij sloeg een lullig balletje naar de derde honkman. In de 11e inning vinden de Phillies het genoeg en scoren ze gemakkelijk 2 punten. Het stadion stroomt leeg en de Nats kunnen niet nog een keer terugkomen. De wedstrijd is verloren, maar wat een wedstrijd was het. Echt een hele mooie eerste MLB wedstrijd.

We spreken met Marjolein en Sanne af bij het witte huis. Aan de vlag en de snipers op het dak te zien is Barack thuis, maar belletje lellen lijkt ons toch niet zo'n slim plan. We lopen door naar het Washington Monument waar we lekker veel foto's kunnen nemen van het witte huis, het congress en de overige bezienswaardigheden. Eenmaal aangekomen bij het Lincoln Memorial dringt het pas door wat een geschiedenis hier ligt. Op de trap waar ik sta heeft ooit Martin Luther King een speech gehouden met de legendarische woorden.. ach iedereen weet dat wel. 2 Miles verderop op de trappen van het Congress gebouw heb ik Barack Obama anderhalf jaar geleden gezien bij zijn inauguratie en de miljoenen mensen die op de grasvelden in de vijvers stonden waar ik nu op kijk. En natuurlijk denk je aan Forest Gump en zijn (mislukte) speech. Maar hetgene wat me het meeste doet zijn de monumenten voor de gevallen soldaten tijdens WOII en in Vietnam. Het Vietnammonument is een pad dat door een afgegraven kuil loopt. Hoe dieper je komt, hoe meer namen er staan van gevallen soldaten. Alle namen van alle soldaten staan hier op chronologische volgorde, beginnend met een enkele naam. Dan 5. Dan 20. Enzovoort. Als je langsloopt zie je het dodental oplopen.
Het WOII monument heeft ik het midden een muur van 10 meter breed en 2,5 meter hoog. Hierop staan misschien wel 500 gouden sterren. Elke ster staat voor 100 gevallen Amerikanen. Echt bizar.

Eenmaal aan de andere kant van de rivier aangekomen blijkt dat Arlington (begraafplaats) al gesloten is. Hier willen we morgen nog naartoe. Daarna is het op naar het vliegtuig en de lange vluccht naar huis. Waarschijnlijk is dit het laatste verhaal, want de komende dagen zal vast niet gaan verlopen als eerst gedacht. De rondreis is afgemaakt, maar er is nog veel meer te zien. U.S.A, I.ll be back!